Interrogations and Their Secondary Purposes in Saadi's Ghazals

Authors
Rahim Afzali Rad
Abbas Mahyar
10.18869/acadpub.jpll.24.80.35
Abstract
According to experts in rhetoric, Interrogation refers to asking about a thing which is unknown to the speaker and aims at knowing something; they mention, however, that these statements deviate from their real purposes sometimes and refer to some other secondary meanings. Writers have mentioned more or less different secondary purposes mainly based on the Quran. More recent writers have also provided some examples of more secondary rhetorical purposes. Persian language is among those languages in which different meanings can be inferred from statements. This paper intends to survey the secondary purposes of interrogative statements in Saadi's Ghazals. In addition to improving rhetorical knowledge of secondary purposes, this paper shows that secondary purposes of interrogative statements are not limited to what were introduced by old and modern rhetorical writings, since special verbal structures were used by Saadi to indicate minute rhetorical intentions. His Ghazals are the best sources to identify secondary purposes of interrogative statements in Persian. The survey is a theoretical research based on library studies with descriptive-analytic method and the results have been analyzed contextually. Statistical society is 714 and the sample size is 238 based on Krejcie-Morgan's formula arranged in random sampling. The results show that Saadi paid attention to 45 secondary purposes in interrogations and used different meanings and purposes in one statement simultaneously.
Keywords
Interrogation
Secondary Purposes
Saadi's Ghazals
آق‌اولی، عبدالحسین (بی‌تا) دررالادب. قم: الهجرة.
باطنی، محمدرضا (1380) توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی. تهران: امیرکبیر.
باقری خلیلی، علی‌اکبر و مریم محمودی نوسر (1392) «منظورشناسی جمله‌های پرسشی در غزلیات سعدی». بهار ادب. سال ششم. شمارة 1: 43-57.
باقلانی، ابی‌بکر (1996) اعجاز القرآن. بیروت. البنان: دارالکتب العلمیه.
پارسا، سید احمد و دلارام مهدوی (1390) «بررسی نقش‌های معنایی ـ منظوری جملات پرسشی در غزلیات شمس». زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی‌. سال نوزدهم. شمارة 71: 30-58.
تجلیل، جلیل (1370) معانی و بیان. تهران: مرکز نشر دانشگاهی.
تفتازانی، سعدالدین (بی‌تا) مطول. حاشیه السید میرشریف. قم: مکتبة الداوری.
تفتازانی، سعدالدین (1409) شرح سعدالمسمی مختصرالمعانی. محقق محمد محی‌الدین عبدالحمید. قم: سیدالشهدا.
تقوی، نصرالـله (1363) هنجار گفتار. اصفهان: فرهنگسرای اصفهان.
جرجانی، عبدالقاهر (1368) دلایل‌الاعجاز. ترجمة محمد رادمنش. مشهد: آستان قدس رضوی.
دیباجی، السید ابراهیم (1391) بدایة‌البلاغه. تهران: سمت.
رادویانی، محمدبن عمر (1362) ترجمان‌البلاغه. تصحیح احمد آتش. تهران: اساطیر.
رجایی، محمدخلیل (1379) معالم‌البلاغه. شیراز: دانشگاه شیراز.
زاهدی، زین‌الدین (جعفر) (1346) روش گفتار علم‌البلاغه. مشهد: دانشگاه فردوسی.
سامرائی، فاضل صالح (1423) معانی‌النحو. مجلدالرابع. قاهره: شرکت العاتک.
سارلی، ناصرقلی (1390) «بلاغت خاص سعدی در غزل». در مجموعه مقالات سعدی‌شناسی، دفتر چهاردهم. به‌کوشش کوروش کمالی سروستانی. مرکز سعدی‌شناسی. شیراز: 201-210.
سعدی، مصلح‌الدین (1385) غزل‌های سعدی. تصحیح غلامحسین یوسفی. تهران: سخن.
سکاکی، ابویعقوب (بی‌تا) مفتاح‌العلوم. بیروت. دارالکتب‌العلمیه. افست کتابخانه ارومیه. قم: گذرخان.
سیوطی، جلال‌الدین عبدالرحمن (1380) الاتقان فی علوم القرآن. جلد دوم. تهران: فخر دین.
شفیعی‌کدکنی، محمدرضا (1391) رستاخیز کلمات. تهران: سخن.
شمیسا، سیروس (1381) بیان و معانی. تهران: فردوس.
شیرازی، احمدامین (1368) آیین بلاغت. قم: دفتر تبلیغات اسلامی‌ حوزة علمیه.
صفوی، کوروش (1390) درآمدی بر معنی‌شناسی. تهران: سورة مهر.
طاهری، حمید (86-87) «سؤال و اغراض ثانوی آن در غزلیات حافظ». فصلنامة علوم انسانی دانشگاه الزهراء، سال هفدهم و هجدهم، شمارة 68 و 69: 88-118.
العاکوب، عیسی علی و علی‌ سعد الشتیوی (1993) الکافی فی علوم البلاغه العربیه. قاهره: جامعة‌المفتوحه.
علوی‌‌مقدم، محمد و رضا اشرف‌زاده (1386) معانی و بیان. تهران: سمت.
علوی یمنی، یحیی بن حمزه (بی‌تا) الطراز (المتضمن لاسرار البلاغه و علوم الحقایق الاعجاز). جزء الثالث. بیروت: لبنان، دارالکتب العلمیه.
کاردانی، چنور و تیمور مالمیر (1388) «بررسی نقش‌های معنایی جملات پرسشی و امری در قصاید خاقانی». کاوش‌نامه. سال دهم. شمارة 19: 123-152.
کزازی، میرجلال‌الد‌ین (1370) زیباشناسی سخن پارسی 2 (معانی). تهران: مرکز.
مازندرانی، محمدبن محمد صالح (1376) انوارالبلاغه. به‌کوشش محمدعلی غلامی‌نژاد. تهران: قبله.
ناتل خانلری، پرویز (1380) دستور زبان فارسی. تهران: توس.
همایی، جلال‌الدین (1373) معانی و بیان. به‌کوشش ماهدخت بانو همایی. تهران: هما.
همایی، جلال‌الدین (1376) فنون بلاغت و صناعات ادبی. تهران: هما.
یوسفی، غلامحسین (1385) غزل‌های سعدی. به‌اهتمام پرویز اتابکی و دستیاری بانو رفعت صفی‌نیا. تهران: سمت.
یول، جرج (1391) کاربردشناسی زبان. ترجمة محمد عموزاده مهدیرجی و منوچهر توانگر. تهران: سمت.