Aspanwar/Asbanbar: A Description of a Word in the Book of Andarz i Khosraw i Qabadan

Author
Ebrahim Vasheghani Farahani
Payam-e Noor University
10.61186/jpll.29.91.285
Abstract
There is a difference of opinion about the word “Aspanwar” among the translators of Andarz i Khosraw i Ghabadan as well as other scholars of Middle Persian language and literature, lexicographers and encyclopedists at all levels of phonology, transliteration, explanation of meaning and determination of the signified. Aspanwar has been translated as: one of the seven cities of Madain; Isfahan; the horse stable; a place of rest; and a tomb. Due to the placement of this word at the top of Andarznameh and the limitation of Andarznameh to the place of Aspanwar, each reading of this word affects the totality of the audience’s interpretation of the text of Andarz i Khosraw i Ghabadan. In this article, the term Aspanwar will be studied within three domains: first, historical data; second, analysis of the lexical structure of Aspanwar; and third, the evidence of the text for the description of the text, which falls under semantics and speech functions. Also in this article, mythological narratives are used to describe Aspanwar. The result of the study reinforces the explanation that Aspanwar was made by constructing the word aspān (horse) + suffix “-war” (meaning area, border, and boundary) and means neither Isfahan nor tomb, but a structure or area associated with “horse”. Thus, it means a public square, which was the same structure that in the Islamic period had the common name “Shah Square” and has been a constant part of the Iranian palace architecture. With its development, this square has become one of the seven cities of Madain. Therefore, the meaning of Aspanwar in Andarz i Khosraw i Ghabadan was Madain Square and one of its seven cities where the most important structure of the Sassanid court, namely Arch of Madain, was built. This part of Madain is still called Asbanbar on the east bank of the Tigris and south of Ctesiphon.


Keywords
Andarz i Khosraw i Ghabadan
Aspanwar
Asbanbar
Madain
Anoushirevan
middle Persian
آسانا، جاماسب ‌جی (1371) متون پهلوی. گزارش از سعید عریان. تهران: کتابخانة جمهوری اسلامی ایران.
اسکندربیک منشی ترکمان (1350) تاریخ عالم‌آرای عباسی. تهران: امیرکبیر.
اندرز خسرو قبادان (1329) به‌کوشش محمد مکری. چاپ دوم. تهران: چاپ چهر.
جلیلیان، شهرام (1396) تاریخ تحولات سیاسی ساسانیان. تهران: سمت.
خاقانی شروانی، افضل‌الدین بدیل (1382) دیوان. تصحیح سید ضیاءالدین سجادی. تهران: زوار.
خلف تبریزی، محمد (1342) برهان قاطع. به‌اهتمام محمد معین. چاپ دوم. تهران: کتاب‌فروشی ابن‌سینا.
داراب هرمزدیار (1922) روایات. بمبئی. بی‌نا.
دلاواله، پیترو (1348) سفرنامة پیترو دلاواله. ترجمة شجاع‌الدین شفا. تهران: بنگاه.
دیزانی، احسان (1393) «تبیین سیر تکامل میدان شاه در پایتخت‌های صفوی ایران». هویت شهر. سال هفدهم. شمارة 8: 77-86.
دینکرد هفتم (1389) به‌کوشش محمدتقی راشد محصل. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
سروری، محمدقاسم کاشانی (1338) مجمع‌الفرس. به‌کوشش محمد دبیرسیاقی. تهران: کتاب‌فروشی علی‌اکبر علمی.
سعدی، مصلح‌الدین شیرازی (1372) بوستان. به‌تصحیح محمدعلی فروغی. چاپ چهارم. تهران: ققنوس.
شاردن، جان (1372) سفرنامة شاردن. ترجمة اقبال یغمایی. جلد 4. تهران: توس.
عالمی، مهوش (1387) «باغ‌های شاهی صفوی». ترجمة مریم رضایی‌پور و حمیدرضا جیجانی. گلستان هنر. سال چهارم. شمارة 12: 47- 68.
فردوسی، ابوالقاسم (1366) شاهنامه. به‌کوشش جلال خالقی‌مطلق. جلد 1. نیویورک: کتابخانة پارسی.
فردوسی، ابوالقاسم (1375) شاهنامه. به‌کوشش جلال خالقی‌مطلق. جلد 5. نیویورک و کالیفرنیا: مزدا با همکاری بنیاد میراث ایران.
فردوسی، ابوالقاسم (1384) شاهنامه. به‌کوشش جلال خالقی‌مطلق و ابوالفضل خطیبی. جلد 6. تهران: مرکز دایرة‌المعارف بزرگ اسلامی.
فردوسی، ابوالقاسم (1386) شاهنامه. به‌کوشش جلال خالقی‌مطلق و ابوالفضل خطیبی. جلد 7. تهران: مرکز دایرة‌المعارف بزرگ اسلامی.
فره‌وشی، بهرام (1380) فرهنگ فارسی به پهلوی. چاپ سوم. تهران: دانشگاه تهران.
‌کارنامة اردشیر بابکان (1329) به‌اهتمام محمدجواد مشکور. تهران: کتابفروشی و چاپخانة دانش.
‌کارنامة اردشیر بابکان (1382) به‌کوشش بهرام فره‌وشی. چاپ سوم. تهران: دانشگاه تهران.
کریستن‌سن، آرتور (1385) ایران در زمان ساسانیان. ترجمة رشید یاسمی. ویرایش حسن رضایی باغ‌بیدی. چاپ پنجم. تهران: صدای معاصر.
ماهیارنوابی، یحیی (1339) «اندرز دانایان به مزدیسنان و اندرز خسرو قبادان». مجلة دانشکدة ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تبریز. شمارة 52: 127-144.
مشکور، محمدجواد (1366) تاریخ سیاسی ساسانیان. تهران: دنیای کتاب.
نصراله‌زاده، سیروس (1398) کتیبه‌های خصوصی فارسی میانة ساسانی و پساساسانی (گورنوشته، یادبودی). تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
نفیسی، علی‌اکبر (1355) فرهنگ نفیسی. تهران: کتاب‌فروشی خیام.
نیلوفری، فرهاد (1389) آموزش خط و زبان پهلوی. نشر الکترونیک تک‌بوک: www.takbook.com.
یاقوت حموی (1977) معجم البلدان. بیروت: دار صادر.
Mackenzie, D.N. (1986) A Concise Pahlavi Dictionary. London: Oxford university press.
Nyberg, Henrik Samuel (1974) A Manual Pahlavi (vol. 2). Wiesbaden: Otto Harrassowitz.
Peshotan sanjana (1885) Ganj shaygan. Bombay.
The Cambridge history of iran (1996) Vol.3 (2). The Seleucid, Parthian and Sasanian periods. Edited by Ehsan Yarshater. Cambridge: Cambridge university press.